سکوت در مقام بیان، مفید حصر است!

به شکوفه ها، به باران، برسان سام ما را

- "به کجا چنین شتابان؟"

گَوَن از نسیم پرسید.

- "دلِ من گرفته زینجا،

هوس ِ سفر نداری

ز غبار ِ این بیابان؟"

- "همه آرزویم، امّا

چه کنم که بسته پایم ... "

-  "به کجا چنین شتابان؟"

- "به هر آن کجا که باشد به جز این سرا سرایم."

- "سفرت به خیر! اما، تو و دوستی، خدا را

چو ازین کویر ِ وحشت به سلامتی گذشتی،

به شکوفه ها، به باران،

برسان سلام ِ ما را."

 

پ ن: برای استاد «محمدرضا شفیعی کدکنی» که فکر و دل هزاران تن را دانشگاه کرد